Би багадаа үхлээс их айдаг хүүхэд байлаа. Айхаараа аав, ээжийнхээ өвөрт ордог. Дүү тэр гурав багтаж ядаж байгаа тул хөлрүү нь харж хэвтээд дүүгийнхээ булцгар хөлийг нь атгаж тайвширдаг байлаа. Яагаад ч юм тайвширдаг л байсан юм. Том болох тусмаа л үхлээс айх айдас байхгүй болсон. Ер нь учир утгагүй амьд явснаас утга төгөлдөр үхэх нь сайхан мэт санагддаг билээ. Тэгэхдээ миний бүх амьдрал утга төгөлдөр биш юм гэхэд утгатай байсаан. Гэхдээ л өнөөдөр би үхчихвэл маргааш энэ дэлхий дээр хичнээн сайхан юм болсон ч би мэдэхгүй, тэр их баяр баяслыг мэдрэхгүй гэсэн тэр нэг их атаарахсан шинжтэй хүүхдийн айдас минь алга болсон.

Харин өнөөдөр хүртэл байж л байгаа, намайг байнга айдаст хүлж, арчаагүй хөгийн шавьж гэдгийг минь мэдрүүлдэг нэг зүйл байна. Би хааяа тэрнийг хүсч өөрийгөө албаар айдаст хүлдэг. Тэрнээсээ кайф авч байгаа юмуу, ухаарал авч байгаа юмуу мэдэхгүй. Тэр зүйл нь юу вэ гэвэл. Тэнгэрлүү хараад л энэ чигтээ нисээд байвал юунд хүрэх бол гэж бодно. Яваад л байна, яваад л байна. Гариг таарвал тойрно, цоолоно ер нь саадгүй гэж бодоод л чигээрээ нисээд байна. Хязгаарт туллаа. Энэ хязгаар юунд багтаж байнаа гэж бодоод ахиад л чигээрээ ниснэ. Гэх мэт хэзээ ч дуусахгүйд бодлоороо нисэх нь надад үнэхээр "Энэ уудам орчлонгийн хаана нь яах гэж, юун төлөө ингэж махран амьдрагч ӨТ билээ би..." хэмээх айдсыг төрүүлдэг.

Нэг зөгнөлт зохиол уншиж байснаа гэнэт саналаа. Тэр зохиол эхлэхэд хоёр хүн шатар тоглонгоо шар айраг ууна. Тэдний ширээн дээр нэг бяцхан бөмбөлөг байх бөгөөд түүн дотор нь цэнхэр утаа суунаглан жижиг, жижиг тоосонцрууд хөвнө. Тэр хоёр хэсэгхэн хугацаанд юм ярилцаад л нөгөө бөмбөрцөгрүү харан шар айргаа нэгэн зүйлийн төлөө тулган ууна. Гэтэл тэр хоёр манай галактикийг харж байгаа бөгөөд аль нэг гариг эрхэст "магадгүй дэлхийд" галав юүлэх тоолонд шар айргаа тулгадаг байна. Байж болох л юм даа.