Мөн ч сайхан зун болж байна даа. Хэзээ хойно нар буцсаны дараа л налайж нэг юм нар үзүүлдэг болсоор энэ дэлхий их удаж байгаа. Гэтэл энэ жилийн 6 сар л гэхэд эхэндээ хуртай дунд хэрдээ нар шарж налайсан сайхан зун болж байна. Өнөөдөр гэтэл үе үе бороо шивэрсэн сайхан сэрүүхэн өдөр болж байна.

Миний хамгийн дуртай улирал бол зун. Байгаль дэлхий ногоороод л, хүн бүхэн тайван, тэнэгэр жаргалтай алхацгаагаад, мал амьтан ч зоо нь тэнийн хивсэн шиг хэвтэж байх нь юутай сайхан бэ? Гол ус хоржигнох, цэцэгс алаглах, эрвээхэй эргэлдэн, шувууд олон хэлээр шаагилдсан тийм сайхан зуны улирал одоо ирчихээд байна шүү дээ. 

Тэгээд л өнөөдөр өглөө ажилдаа ирэх замдаа машины цонхоор гараа гарган борооны дуслуудыг алган дээрээ илүү олныг тусгах гэж тэмүүлэн явахдаа бага насныхаа гэгээн сайхан зун цагийг дурсаж бодлоо.

Би өмнө нь хэлж байсан даа. Нүүдлийн шувуу шиг амьдардаг байсааан гэж. Хичээл дууссан уу үгүй юу л Хөдөөрүүгээ замын унаа дамжаад л явж очдог байлаа.

Хөдөөний амьдралд бороо мөн ч их нөлөөлнө шүү.

Бороо орлоо гэмэгц л аргалаа бүтээх, ааруулаа оруулах, хатаах гэж дэрс бут дамжуулан тараан тавьсан хувцаснуудаа хураах, хайчилсан хонины ноосоо норгохгүйн тулд хашаа хорооны буланруу зөөх гээд л бөөн ажил үүснэ шүү дээ.

Ядаж байхад манай нутагт бороо орно гэдэг нь бараг гамшиг шахам юм болдог болохоор их айдаг байж билээ.

Удаан хугацаагаар шиврэн орох зөөлөн бороо ч уг нь гоё шүү дээ. Даан ч ааруул хатахгүй, хонинд явахад хувцас нэвт нороод хэцүү, гадаа шуугилдан тоглох боломжгүй, оройн наранд уртаа сунасан гэрийнхээ сүүдэрт мундаг "том" гэр бүлээрээ суугаад томцуудын үгэнд дурлангаа хоолоо иддэг тэр сайхан цаг байхгүй болно. Бүүр олон хоногоор орвол модгүй тал нутгийн ард бидэнд аргал хатхаа байгаад гал алдахын аюул нүүрлэнэ шүү дээ.

Тэгэхдээ яг ийм борооноор бахаа ханатал "усанд орж" авдаг байсан юм. Өвөө ч юм уу? эмээ ч юмуу? гэрийн үүдэнд жижиг мухар сандал тавьж суучихаад л багачууд биднийг /хамаатан садны хүүхдүүд цуглаад лав нэг сагсны баг бүрддэг байсан байх/ бүх хувцасыг нь тайлуулж байгаад бараг 200-аад метрийн зайтай байгаа нэг юмыг зааж өгөөд тойроод ир гээд уралдуулна шүү дээ.

Баахан чармай нүцгэн нөхдүүд соёолон насны морьд шиг л пижигнэлдэнэ. Хэрэндээ бас түрүүлчих санаатай үзээд байгаа юм. Тэгээд л үснээсээ ус дуслуулаад ороод ирэнгүүт биеийг нь савандаж /ихэнхдээ л барааны саван байдаг байсан байх шүү/ өгөөд буцаагаад л гүйлгэнэ. Ухаандаа саванг нь арилгаж байгаа юм.

Зарим нь замдаа нойтон газар халтирч унаад уйлна, шавар шавхайтай хутгалдсан учир ахиад л савандуулж аваад гүйнэ. Тэгээд "угаалга" дуусангуут нэг нь нэгээрээ, хоёр нь хоёроороо том том хөвөнтэй дээл нөмөрч сууж байгаад эмээгийн чанасан ганц нэг ёотон, хоёр гурван боорцог, тал ааруул хийсэн будаатай цайг уунгаа саяхны болсон "шалдангуудын уралдаан"-д хэн хэрхэн амжилт гаргасан тухай яриад инээлдэж суудаг байсан шүү. Ичих зовох юмгүй сайхан нас минь.

Дуу цахилгаантай ширүүн борооноос үнхэлцгээ хагартал айдаг байсан юм. Тээр хоолоос л шуугиад, тас няс хийгээд л гэрийг маань мангас залгих гэж байгаа мэт бөөн хар үүл ихээ хурдтай бас босоо цагаан хана үүсгээд орж ирэх ч аймаар шүү. Ядаж байхаад өмнө нь босох хүчтэй салхи ямар аймаар гэж сананаа. Гэр хуулж авч явчих гээд чагтагнаасаа /тоонноос унжуулаад унинд хээ оруулаад хавчуулцан байдаг уяа шүү дээ/ 40 битонтой ус дүүжлээд гэрийн баруун, зүүн даруулгандаа хэрэндээ том чулуу уячихаад байхад л хөвсөлзүүлээд байна шүү дээ.

Яндан дагаж аянга орж ирнэ гээд яндангаа аваад өрхийг нь бүтээчихсэн пад харанхуй гэрийг хаалгаар орж ирэх гэгээ л гэрэлтүүлнэ. Хэрэв урдаасаа салхитай бороо бол хаалга ч хаагдаад ганц нэгхэн лаа бариад сууна шүү дээ. 

Айсан жаалууд орон доогуураа орцгоочихоод л хаяагаар орж ирэх усаар тоглосон шиг, хааяа мөндөр орвол хаяагаараа түүж идсэн шиг бөндийлдөж байдагсан. Түр зуурын ширүүн бороо орсны дараа гэрийн гаднаас холоо хийсээд явчихсан зүйлүүдээ цуглуулах, эхэлж олох гэж хөөрхөн уралдацгааж байхдаа саяхан зүрх нь амаараа гартлаа айж байснаа мартчихдаг байжээ.

Жаахан том болсон хойноо борооноор ийш тийшээ тугал эргүүлэх, ус авах, айл хунарт юм хүргэж өгөхдөө хөл нүцгэн л гүйж байх. Тэгээд хүйтэн бороонд хөл даарч байхад саяхан баасан үхрийн халуун баасанд хөлөө дүрээд зогсох ямар сайхан байдаг байсан гээч. Эрээлхэж заваан гэж нэг ч удаа бодож байгаагүй юм. Тэртээ тэргүй ахиад жаахан явахад л борооны ус, зүлэг цэцгэнд арчигдчих юм чинь. Хэ хэ

Айдаа бага насыг минь санагдуулсан ямар сайхан зун бэ? Бригадын төвийн хэдхэн байшингийн өнцөг бүрт том поошиг тавьчихдаг байсан юм. Яаж байгаан гэхээр хурын усыг цуглуулж ядаж л хувцасаа ч гэсэн угаачих санаатай л тэр шүү дээ. Гол ус ихтэй хангайн хүмүүс талын бидний зовлонг ойлгохгүй байх. хэ хэ

Зиа даа бороон дундуур боожгоогоо гарган гүйж байсан гэнэн цагаахан бага насаа дурсахад сайхан байлаа. Та бүхэн зуны амралтаа сайхан, үр бүтээлтэй өнгөрүүлээрэй.

Бороо чи байнга л дурсамж сэргээж байх юмаа.